Rick Stuyling de Lange

Voor mij is coachen een manier om zelf te leren en om anderen te helpen iets te leren. In een coachtraject verwacht ik van de ander dat hij open is over zijn eigen knelpunten. Voor mij geldt dat spiegelbeeldig net zo, en dus leer ik ook iedere keer. Het is mooi om op die manier met anderen aan het werk te zijn.
Een coachgesprek ga je in met interesse. Open vragen stellen, doorvragen. Je probeert minder te begrijpen, meer te zien en te voelen. Wat iemand zegt, kan aanleiding zijn om ineens een vraag te stellen die net buiten de orde is, je gesprekspartner op het andere been zet. Ik doe ook wel eens iets met speedcoachen. Dat zijn gesprekken van een kwartier. Ik lees dan bijvoorbeeld een stuk van iemand, pak er één woord uit op gevoel en daar ga je het dan met elkaar over hebben. Ik ben in eerste aanleg een beetje verkennend, wat zakelijk. In een tweede gesprek kom je terecht in de gevoelsdimensie, dan krijg je meestal wel een beeld waar het bij iemand in de coaching echt om moet gaan. Soms ben ik provocatief. Maar daarvoor moet er onderling vertrouwen zijn, en je hebt wel een minimale weerbaarheid nodig. Bij provocatief coachen moet de ander voelen dat hij niet wordt bedreigd, maar uitgedaagd.
Ik ben nu drie jaar bezig met coachen. Mijn mooiste ervaring was dat iemand me een keer, driekwart jaar na afronding van een traject, opbelde en heel enthousiast vertelde hoe het was gegaan na die tijd, wat er allemaal was gebeurd. Dan loop ik te glimmen, dat maakt me blij. Het idee dat je ertoe doet, terwijl je tegelijkertijd weet dat de ander het zelf gedaan heeft. Dan kan ik genieten van andermans succes.