Rob ‘t Hart

Zeven jaar geleden, ik werkte toen in Amstelveen, zat ik op een dood punt in mijn loopbaan. Ik dacht: het schiet niet op met mij. Toen heb ik een coachtraject doorlopen, en dat heeft me ontzettend veel opgebracht. Zelfinzicht vooral, waar ik stond, en waar ik heen wilde. Een eye-opener was voor mij dat je altijd zelf de kans hebt om de regie te nemen, dat je altijd zelf de keus kunt maken om dingen wel of niet te doen. Het is niet zo dat dingen je maar overkomen.
Je moet niet over één nacht ijs gaan bij het kiezen van een coach. Ga af op je gevoel. Je moet toch iets van een klik hebben. Met een coach ga je een intensief traject in, en dan moet je toch een beetje een veilig, vertrouwd gevoel bij iemand hebben.
Concentratie is belangrijk, je hoofd leegmaken voor een gesprek. Een uur vind ik erg kort, meestal worden het er anderhalf. Tijd en aandacht geven, daar gaat het om. Zo’n gesprek kost veel energie, maar het levert ook iets op. Het leukste is het om te zien dat mensen tijdens een coachgesprek een aha-erlebnis hebben. Op zo’n moment wil ik het ook wel even laten weten. Goh, zeg ik dan, zie je wel wat we bereikt hebben? Als mensen laten zien dat ze in beweging komen, geeft dat een kick.
Een paar maanden na afloop van een coachtraject laat ik iemand vaak nog een keer terugkomen. Dan hebben we een soort evaluatie. Wat heb je voor jezelf in gang gezet, en hoe zorg je ervoor dat je bezig blijft? Een keer nam iemand een beeldje voor me mee, dat had ze met veel zorg uitgekozen. Het paste ook bij me. Prachtig, want zoiets hoeft natuurlijk helemaal niet.